المطلع / خلخالى / قزوينى / بولاق / بروكهاوس / استانبول / الهند كنون كه مىدمد از بستان نسيم بهشت . . . / 48 / 79 / 60 / 60 / 60 / 112 عيب زندان مكن اى زاهد پاكيزه سرشت . . . / 49 / 80 / 59 / 59 / 59 / 64 حاصل كارگه كون ومكان اين‌همه نيست . . . / 50 / 74 / 88 / 88 / 88 / 83 كس نيست كه افتادهء آن زلف دو تا نيست . . . / 51 / 69 / 102 / 102 / 102 / 101 درين زمانه رفيقي كه خالى از خللست . . . / 52 / 45 / 47 / 47 / 47 / 46 منم كه گوشهء ميخانه خانقاه منست . . . / 53 / 53 / 42 / 42 / 42 / 40 خم زلف تو دام كفر ودينست . . . / 54 / 55 / 105 / 105 / 105 / 92 خمى كه آبروى شوخ تو در كمان انداخت . . . / 55 / 16 / 63 / 63 / 63 / 99 زان يار دل‌نوازم شكريست يا شكايت . . . / 56 / 94 / 85 / 85 / 85 / 87 يا رب سببي ساز كه يارم به‌سلامت . . . / 57 / 89 / 84 / 84 / 84 / 88 لعل سيراب بخون تشنه لب يار منست . . . / 58 / 51 / 40 / 40 / 40 / 41 سينه‌ام ز آتش دل در غم جانانه بسوخت . . . / 59 / 17 / 65 / 65 / 65 / 34 خواب آن نرگس فتان تو بىچيزى نيست . . . / 60 / 75 / 38 / 38 / 38 / 96 روزه يكسو شد وعيد آمد ودلها برخاست / 61 / 20 / 106 / 106 / 106 / 25 چه لطف بود كه ناگاه رشحهء قلمت . . . / 62 / 93 / 89 / 89 / 89 / 85 شگفته شد گل حمراء وگشت بلبل مست . . . / 63 / 25 / 43 / 43 / 43 / 45 زلف آشفته وخوى كرده وخندان‌لب ومست / 64 / 26 / 44 / 44 / 44 / 46 خدا چو صورت وابروى دلگشاى تو بست . / 66 / 32 / 46 / 46 / 46 / 47 رواق منظر چشم من آشيانهء تست . . . / 67 / 34 / 21 / 21 / 21 / 102 ساقى بيا كه يار ز رخ پرده برگرفت . . . / 68 / 86 / 68 / 68 / 68 / 103 شنيده‌ام سخنى خوش كه پير كنعان گفت . . . / 69 / 88 / 76 / 76 / 76 / 104 در دير مغان آمد يارم قدحى در دست . . . / 70 / 27 / 37 / 37 / 37 / 55 ديدى كه يار جز سر جور وستم نداشت . . . / 71 / 78 / 70 / 70 / 70 / 93 مدامم مست مىدارد نسيم جعد گيسويت . . . / 72 / 95 / 86 / 86 / 86 / 105 حسنت باتفاق ملاحت جهان گرفت . . . / 73 / 87 / 67 / 67 / 67 / 67